Storythai

ในเวลาที่เติบโตไปเรื่อยๆ มุมมองความรักก้อเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ
จากที่เคยตั้งความหวังเอาไว้ร้อยแปด

วันนึงอาจเหลือแค่ว่า แค่เค้ามีเราคนเดียวก้อพอแล้ว

เจอกันเริ่มแรก เราให้เค้าหนึ่ง
เค้าให้กลับมาหนึ่ง

หรือเค้าอาจให้เรามาร้อย
แล้วเราค่อยๆ ให้เค้าจนเต็มร้อย

แล้วจะอยู่กันรอดไม่รอด คงจะเป็นเวลาที่จุดสมดุลมันตรงกันรึเปล่า

เพราะมันไม่มีอะไรที่สมบูรณ์
แรกเริ่มจะดีขนาดไหน จะเข้ากันได้ทุกอย่างยังไง

มันต้องมีซักวันที่เจอสิ่งที่มันไม่ลงตัว

มันไม่มีทางเป็นร้อยทั้งร้อยได้
อาจเป็นแค่ 50 80 บลาๆๆ ที่คนสองคนเห็นว่ามันพอดี
ถ้าหาเจอ ก้อคงสามารถไปด้วยกันได้

แต่ถ้ามันไม่มีวันมาบรรจบกัน
ก้อคงต้องถึงเวลาที่คนสองคนจะต้องกลับไปเดินเส้นทางของตัวเอง

ในขณะที่คนอีกคนคิดอย่างนึง
อีกคนคิดอีกอย่าง

อย่างการที่ผู้หญิงคนนึงบอกว่าต้องการเก้าอี้ซักตัวสำหรับพักผ่อน
แต่ผู้ชายกลับมองว่า เก้าอี้ตัวไหน ก้อนั่งพักได้ทั้งนั้น

เป็นเรื่องเล็กน้อยที่เพาะความน้อยใจให้อีกฝ่ายได้ไม่น้อย

มันไม่ใช่เรื่องของเก้าอี้
มันเป็นเรื่องของการดูแลรักษาจิตใจ

ที่ผู้หญิงคนนึงซักผ้า กวาดบ้าน ดูแลทุกอย่างอยู่ทุกวัน
ในความเป็นจริงที่ว่ามันเป็นแค่เก้าอี้
แต่ลึกๆ แล้ว ใครๆ ก้ออยากมีรางวัลให้ตัวเองซักชิ้น
ให้เป็นแรงในการทำอะไรต่อ
และถ้านึกอีกที สิ่งของชิ้นนี้ สุดท้ายมันก้อได้ใช้ด้วยกัน

หากลองตัดความเป็นจริง
แล้วทำเรื่องที่อาจไร้สาระแต่มีค่าทางจิตใจให้กันได้
ก้อคงรักษาความรักให้ยืนยาวได้อีกนาน

คุ้มมั๊ย ?

ลองคิดดู

(ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจ ก้อลองไปหาหนังมาดูนะ)